Program:
Nyelv:

Teoria wytrzymałości strukturalnej

Wytrzymałość strukturalna reprezentuje wytrzymałość gruntu na deformacje na skutek obciążenia na początku rozerwania swojej wewnętrznej struktury. Przy zmniejszaniu współczynnika m odpowiedź gruntu dąży do liniowości.

Jeżeli wytrzymałość strukturalna uwzględniana jest w analizie osiadania, wówczas:

a) głębokość aktywna charakteryzuje się głębokością pod dnem fundamentu, na której przyrost naprężenia pionowego σz staje się równy wytrzymałości strukturalnej gruntu (wyznaczanej przez pomnożenie początkowego naprężenia geostatycznego σor przez współczynnik m):

gdzie:

m

-

współczynnik wytrzymałości strukturalnej

σor

-

początkowe naprężenie geostatyczne

b) podczas obliczania osiadania warstwy, przyrost naprężenia pionowego σz na skutek obciążenia zredukowany przez wytrzymałość strukturalną gruntu wyznaczany jest z:

gdzie:

m

-

współczynnik wytrzymałości strukturalnej

σor

-

początkowe naprężenie geostatyczne

σz

-

przyrost naprężenia w środku warstwy

a osiadanie s wynika wówczas z naprężenia oznaczonego na rysunku kreskowaniem i wyznaczanego z:

gdzie:

m

-

współczynnik wytrzymałości strukturalnej

σor

-

początkowe naprężenie geostatyczne

σz

-

przyrost naprężenia w środku warstwy

Głębokość aktywna na podstawie teorii wytrzymałości strukturalnej (pole efektywnego obciążenia jest kreskowane)

Próbálja ki a GEO5 szoftvert.
Ingyenesen!